İçimde bir dünya var, kimsenin görmediği.
Dışarıdan sakinim belki, ama içim yankılarla dolu.
Her gülümsemenin ardında bir suskunluk taşıyorum.
Söylemediklerim, söylediklerimden daha çok iz bırakıyor.
Kalbimde birikmiş kelimeler var,
boğazıma düğümlenmiş, çıkmaya korkan…
Bazen sadece biri ‘gerçekten’ sorsa,
belki her şey dökülecek.
Ama kimse duymak istemiyor
ya da ben, duyulmak istemiyorum artık.
Çünkü bazen içini dökmek değil,
içinde tutmak korur insanı.
Ve ben kendimi, içimde saklıyorum..