Ben bu düzlükten on bir kez geçtim çiçeğim. Çok gitmeden bitecek gibi gelecek ama bitmeyecek. Yeşil çam ormanları henüz başlıyor çünkü. Seyri güzel ama seni aldatmasın, ayakların çok kanayacak. Boyunca sarmaşıklar ve zehirli mantarlar çıkacak yoluna. Renklerinin güzelliğine kanacaksın. O meşhur kırmızı elma vardı ya, bak sahibi de buradaymış. Çok yorulacaksın. Kalbini çalmak isteyen avcılar düşecek peşine, kaçacak delik arayacaksın. Bak ben bu düzlükten on bir kez geçtim çiçeğim. Yokuşlar tırmanıyor ormanın sonundan. Dağ yoluna varınca, kendinin hemen solunda. Nefes nefese kalacaksın. Öyle herkese adres sorulmaz. Aya da çıkarsın, bataklığa da..
Dedim ya; yol kendinin hemen solunda. Yönüne sen karar vereceksin. Karanlık çökünce soluklanmayı unutma. Çünkü bu ormanda çok takılıp düşeceksin. Ve çiçeğim sen bu düzlükten tam on iki kez geçeceksin.
Meysa
Hayatının bir döneminde bazı insanlarla tanışacaksın çiçeğim. Sana ailen gibi hissettirecek insanlar olacak. Tam diyeceksin boşluklar doldu. Daha derin yaralar açacaklar. Ansızın gözlerin dolacak kadar. Aylar, yıllar geçmesine rağmen hatırlayacak kadar... Ama sonra ne olacak biliyor musun güzel kızım, bambaşka iyi yürekli insanlar gelecek. Ailen gibi değil, ailen olacaklar. Sana yuva olacak ruhlar var çiçeğim. Seni bilen, seni duyan, seni gören insanlar olacak. Onları hiçbir zaman kaybetmemen dileğiyle birtanem. Sarılacak kol, dayanacak dağın olacaklar. Onlar ki üzüntüden değil mutluluktan ağlatacaklar. Bu da benim sana anlatacaklarım. Sakın ola ki yolundan şaşma. Ama çiçekli kırlarda da oyna gül doyasıya. Sen bir yıldızsın küçüğüm. Kimsenin ışığını söndürmesine izin verme.
Reklam