Bazen anılarının sesi öyle yukardan oyle gürültülü geliyor ki. Koca dünyanın yarısının gıkı çıkmazken kendimi o sessizliğe bile veremiyorum. Oysa sessizlik tanrı kadar öfkeli, tanrı kadar zeki, tanrı kadar affedici, tanrı kadar merhametlidir. Geçmişi düşünmek önümdeki tanrı dahi olsa bacaklarıma öyle bir sarılıyor ki, adım dahi atamıyorum...