Beni yoran,insanı hayrete düşüren okyanus akıntıları, buz tabakaları ve bir kanadın narin tüyleriyle dolu hayat değildi.Kendimdim.
İki dünya var.Biri su, toprak ve minerallerden oluşan dünya.Bir çekirdeği, bir örtüsü, bir kabuğu ve solunacak oksijeni var.
Diğeri korkudan oluşan dünya.
Hiçbir şeyi,kendimi erkeklere beğendirmek için öğrenmedim.Hiçbir zaman erkeklerin önünde kızarmadım ve onlardan bir iltifat beklemedim.Bu hâl beni müthiş bir yalnızlığa mahkum etti.Kız arkadaşlarım benimle ahbaplık etmeyi ve fikirlerimi kabul etmeyi zevklerine ve rahatlarına aykırı buldular.Hoş tutulan bir oyuncak olmak, onlara insan olmaktan daha kolay ve cazip geliyordu.Erkeklerle de arkadaş olamadım.Aradıkları yumuşak lokmayı bende bulamayınca müsavi kuvvetlerle karşı karşıya gelmektense kaçmayı tercih ettiler.