Ben sırça köşkünde mutlu mesut yaşayan bir insanken biri geliyor köşkümün dışının daha huzurlu, daha mutluluk verici olduğuna binbir güzel söz ve hoş laf ederek inandırıyor beni. Köşkümden dışarı adımımı attığım an beni bir kaosun ortasında bilinmez bir şekilde bırakıp umursamazca çekip gidiyor. Ta ki ben düşe kalka yolumu bulup kendimi köşküme atıp kapılarıma bir öncekinden fazla kilit ekleyene kadar. Sonra bir başkası aynı olaylari yaşatıyor bana oysa en başta söylüyorum onlara sırça köşkümde mutlu ve güvende olduğumu ama inanmıyorlar saatlerce hatta günlerce köşkümün kapısında yatıp aklımı karıştırıyorlar taki bir sonraki kaybolusa kadar beni köşkümden dışarı adım atmaya ikna ediyorlar oysa köşküme her dönüşümde biraz daha güvensiz, biraz daha korkulu oluyorum bunu neden anlamayip ısrarla beni sırça köşkümden dışarı çıkarmaya çalışıyorlar anlamıyorum.