Bence sevgi karşılıklı olduğunda güzel. Tek taraflı sevgi bir gün tükenir. Ama çift taraflı oldu mu, bir verdikçe iki alırsın. Ve belki de verdiğin bir selam, yaptığın bir şaka büyük kahkahalara, sıcacık gülümsemelere dönüşür.
Eğer karşı taraf aşkından yanıp tutuştuğunuz yariniz, canınızdan kanınızdan bir aile üyeniz bile olsa, bir süre sonra göreceksiniz ki kalbinizden çağlayarak akan bu sevgi tükenecek. Tıkanıp kalacaksınız. Gaflete düşecek ve yalvarıp aşkınızı, sevginizi dileniyor olacaksınız. Bunu yapmayın. Çünkü inanın bana, dünya düşündüğünüzden daha büyük. Ben bunu görüyorum. Ve ben istiyorum ki çevremde hep bu güzel insanlar olsun. Sevgiyi hakeden, gülmeyi bilen, vicdanı olan.
Çünkü ben inanıyorum ki içinde bir çekincesi olan, başkalarına zarar vermekten çekinen, insanlarla kavgayı gürültüyü değil, şakaları, sofraları, fotoğrafları paylaşmak isteyen tüm insanlar sevilmeyi hakeder. Ve böyleleri birlik olmalıdır. Gerekirse kavgaları birbirleriyle olmalıdır.
Bu yüzden tıpkı Şebnem Ferah'ın da dediği gibi, “Sanki bugün son günmüş gibi, dolu dolu yaşamak istiyorum ben. Her ne çıkarsa yoluma selam verip yürümek istiyorum ben."
Anıra anıra gülmek, boğazım acıyan kadar bağırmak, göz yaşlarını akıta akıta ağlamak istiyorum ben.
Koşmak istiyorum. Arkadaşlarımla gideceğimiz yere kadar yarışmak istiyorum. Hiç çekinmeden, bağıra bağıra şarkı söylemek istiyorum. Ama yalnız başıma değil, birlik olduğum insanlarla beraber. Daha çok gezmek istiyorum. Daha çok sofralara oturmak istiyorum. Daha çok fotoğraf çekilmek istiyorum. Alabildiğine boş yapmak istiyorum.
Dışarıdan özgüvenli görünüyorum sanırım. Neşeli değil belki ama coşkulu. Hatta hayat dolu. Sınıftan kaç kişi bir sokak sanatçısına gitar çaldıp şarkı söyler ki? Ben yaparım. Çünkü korkmuyorum. Bana bakan gözlerin