Ne güzel söylemiş Şems'i Tebriz'i;
Herkes iyi insan deyip açarsan gönül pencereni, kimi camını indirir, kimi pencereni.
Gönül sırdır demiş eskiler. Gönül ancak güzel görene, güzel konuşana, güzel saklayana kıymet bilene açılır.
Ölüm sessizliği neymiş şimdi anlıyorum. Söyleyecek çok söz varken geç kaldığını bilip susmak. Bağırıp çağırıp ortalığı yıkmak varken elini kaldıracak gücünün olmaması. Ardı dolup taşan gözlerin bile anlatamadığı boş bakışlar. Demiş ya şair “Zamana bırakıyoruz, zamanımız varmı bilmeden." Birisinin ebedî yolculuğu diğerlerinin ebedi pişmanlığı...
Ölüm bir kere daha hatırlattı kendini. Canımızı feda ettiğimiz her şeyin sadece iki nefes arasında olduğunu unutup yaşarken birisi öldüğünde feryatlar figanlar işte bu yüzden. Aslında hazır olmak lazım aslında ölmek için var olduğunu bilip yaşamak lazım. Bir fatihaya sığacak bütün sözler ne gerek var yaşarken bu kadar konuşmaya. İnsanoğlu varlığının sebebini tam anlamıyla bilse kimse ağlamayacak ne gelenin yüzüne ne gidenin ardına.
Lotus çiçeği çamurlu ortamlarda yetişir. Ama dünyanın en temiz çiçeğidir. Herhangi bir yerine toz konduğunda sallanarak o tozdan kurtulur ve kendini temiz tutar. Bataklıkta çiçek olmak insanın da kaderidir.