Süleyman Cihangir

O bir bozkır kurduydu, yalnız başına dolaşır, hiçbir yurdu, hiçbir aidiyeti yoktu. İnsanların arasında bir yabancıydı, evde hissedebileceği bir dünya yoktu, ne onların düzenine uyabilirdi ne de onların mutluluğunu paylaşabilirdi.
Alıntı