Bu hikâye senden uzun mu bilinmez ama benden uzundu, Osman. Kitabı okurken hem güldüm hem düşündüm; hatta bazı satırlarında sana küfrettim. Sonra “Yok ya, Osman’ın suçu yok.” dedim. Evet, belki suçlusun, belki de suçsuz; bunu bilemeyiz. Ama şunu biliyorum: Hayatımda her daim muhatap alacağım, sağlığını önemseyeceğim, uyku düzenini takip edeceğim bir kendimim. Bu kitap bana ne olursa olsun kendinden mesulsün, başkası yok, başkaları yok demeyi öğretti.
"Herkes gider insan kendine kalır."