Okul bir annedir,Enrico’m benim: Daha yeni konuşmaya başlamıştın ki o seni kollarımdan aldı ve şimdi seni bana büyümüş, güçlü kuvvetli, iyi ve çalışkan bir evlat olarak geri veriyor: Sağ olsun, var olsun ve sen, evladım, onu aska unutma.Ah! Onu unutman olanaksız,
Sen adam olacak, dünyayı dolaşacak,kocaman şehirler, muhteşem anıtlar görecek ve hatta bunların pek çoğunu unutacaksın ama kepenkleri kapalı o mütevazı beyaz bina, aklının ilk kez filizlendiği o küçük bahçe hayatının son gününe dek hatırında kalacak; ben senin sesini ilk kez duyduğum evi gözümün önünde nasıl canlandırıyorsam, sen de okulunu aynen o şekilde gözünün önüne getireceksin.