Süleyman

Ertelendi umutlar hayaller ve güzel olan herşey Elinde olan olmayan ve herşey Bak tanrının imzası bu gökyüzü bu yıldızlar ve herşey Bu geceye pusmuş karanlık İçini anımsatır Ve sıkışır kalbin Kursağında ezgiler birikirken Karanlıklardan bir gece seçmişsin Kurgusuz zamansız Ve telaşında gözlerin dağların ardındaki güneşin Herşey bir yana tutabilmek için içini Kaleler resmetmişsin geceye Ve hiçbir hiç yetmedi anlatmaya İçinde kakmayanı.
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Hayır böyle yaşanmaz Geleceği bilmeden geçmişi unutmadan... Bir zaman seçtim yaşamdan Daha tazeyken renkler İsmi konulmamışken güzelliklerin Parçalanmamışken dünya paramparça olmamışken insanlık Bir zaman seçtim yaşamdan Hayallere tenezzül edilmeyen Güneşi dağlara yıkılmayan Toprağın altı boş kalan Bir zaman seçtim yaşamdan Sınırlar yokken kilit vurulmazken kapılara Elleri doluyken insanların Ve gözleri en güzel manzarayken Bir zaman seçtim yaşamdan Acının yaratılmadığı Kendimle olmadığım Ve meleklerin bile kıskanacağı Bir zaman seçtim yaşamdan...
Mutluluğu biriktirdi biri Diğeri harcamanın yollarını arardı Keşif yaparcasına Ve gözlerinde yarattılar en güzel manzaraları Köşe başlarında... Biri kuşun kafasını kopardı Diğeri kandan korkardı Pişti kuş diken ateşinde sonra toprağa gömdüler hiç edilmemiş dualarla Biri renklere ayırdı tüm dünyayı Diğeri kırmızıyı severdi. Ve mesken edilmiş şu dünyanın hiç içinden olmadılar Ayakları hiç değmemiş gibi yere varolmamışçasına Hiçbir iz kalmamış köşe başında Ne birinin ne diğerinin. Köşe başlarındaki deliler
Kafam dünya kadar ve sanırım dönüyor içindekiler Diğerleri varolmamışçasına sadece tek bir renk var gördüğüm, bir nevi körüm En güzelinden bir resim düşün arkası reprenksiz... Ruhuma ölürler dokunmuş ben yaşarken İçimde bir ateş yakmışlar kül etmeyecek kadar Bundandır renk arayışım arkasında resimlerin Yanılmayacak kadar yaşamak isteyişim Ve geleceği harcayarak geçmişin güzelliğini bekleyişim Yine bundandır korkmadan ve Umut etmeden yaşayışım Korkmadan ve Umut etmeden.
Bilindik bu mutluluk Tâ insanlık yokken masallarda yaşanmış. Ve az bir zaman sonra üstüme vazife bu yalnızlık Ve yine ellerim boş hayallere misafir olurken... Perdeler çekildi penceresiz duvarlara Karanlığa boyandı bu gözler Ve gözlerimde yaşandı içimdeki savaşlar Hayır renksiz değil bu denli karanlık, yalnızlığın rengini görmüşken Ve kapanmalı artık gözeler hayatın bu acı kurgusuna Herşey gerçekleşmişcesine...