Süleyman

Süleyman
@Sulymn
.
419 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Yandı bir yer kudurduğunda ateş Birşeyler kayboldu bu yerde Ve dünyanın bu yerinde insanlar aynı acıları çekermiş aynı ağlarmış gözleri Gel gör ki acılar da ortaklık varmış Aslında yaşamın ortasında birikir insan kendinde ve kabarır kırıntılar kemeksiz kalbinde Hayır suçlanmalı ağaç vazgeçtiği için yapraklarından Yersiz bu vazgeçişler Şimdi ne kalabilir ki geriye bu yalnızlıktan.
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hiç bir ışık aydınlatmadı içimi Kuru bir sessizlik var kalbimde Aslında hazırım insanlığa duygusuzluğa Ve yalnızlığında anarken kapalı gözlerle seni belimi büker bu hayat İçimde yüzüme kapanırken perdeler Güzellikler diledim bana borçluymuşcasına hayattan.
İçinde renkler aramışsın Ve gözlerinde bozulmuşcasına renkler Yargılı bakışların Yüzüstü ve bertaraf bir yanın Bildiğinden daha acı bu adımlar Batan güneşin karanlığı gözlerin Hisselerin de hayat korkusu Hayallerin sensiz ve renksiz Ve sen yaşamın kırıntısına armağanlık.
Seni yaşatmamış bu şehir Yer etmemiş manzaralar gözlerinde Bu yüzden kirpiklerin isyancı Ve kaderin kısır döngüsünde barajlar kurmuşsun içine İşte bu yüzden tutuşur yalnızlık ruhunda.
Bir gün anlatacam sana yıldızları Kaybolma kaybetme kendini Gökyüzü küçülür gözlerinde Sen bir çiçeğin ay ışığında gölgesisin Kalbinden uzak bakışların umut edilmemişcesine Ve sen yaşam kadar ben sen kadar var olabildim.