ben olduğum yere geldim,
kelimelerin çoğu kıfayetsiz kalır.
kalbim, aklım, ilmim ve bilimim, hepsiyle otturduk sohbet ettik bugün.
çünkü bazı insanlar konuşmaz sadece insanin içinde yankılanır
bazı cümleler duyulmaz, ruhun en sessiz yerine dokunur.
bugün anladim ki; yol dediğimiz şey varılacak yer değil, kendine doğru yürüyen bir hikayeymiş
bir fincan çayın buğusunda, bir satırı gölgesinde, bir dost sözün sıcaklığında yeniden buldum kendimi.
simdii içimde telaş değil huzur
soru değil tefekkür var:
ve
biliyorum insan bazen bir kitapta, bazen bir kalemde, bazen de güzel insanların yanında kendine kavuşur.
ne güzel rastlantı, ne güzel sohbet, ne güzeliz bıraktınız gönlümde....
Demeli..