Can yanarken kolaydır laf atmak.
O laf canımdan bin can kopardı.
Yüreği yeten anlatsın: adamlık hangi kitaptan alıntı?
Duygusuz duvara dert anlatmak da bize ayıptı.
Eskidi medeniyet; bazı adamlara ders anlattı.
Aşk adı altında yok saymak süslü cümlelere kaldı.
Şiir yazılmazdı evet belki ama
Derdi anlatacak bir tek kelimeler kaldı.
Mahzun ve çilekeş şimdi bir yanım;
Canımdan can alan sevgili koynumdan kaçtı.
Tek bir sözcük kalmadı sarf edecek.
Sevmek ve ölmek bize atadan yadigârdı...
Reklam
Koptu şah damarına yakın zincir,
Bir kelimeye bin ferman yazıldı.
Anlamaz o tarih, edebiyat ve romandan;
Sanırım anlayacak bir tek duvar kaldı.
Düğümlendi tek tek zincirler.
İyiye iplik satan kör, düğümü yok saydı.
Gözler yaşarır belki; kolaydır varı yok saymak.
Güvendiğim dağlara çoktan karlar yağdı.
Unuttum döneni, elimde umut kaldı.
Yalandan gayrı silinmez isi kaldı.
Kanatlarım var sanarken koparan biri vardı.
Sırtına hançeri saplayanı insan dostu sandı,
Yüzüne güleni hep edepli, ahlaklı ve temiz sandı...
Füsundur feleğin her bir haresi,
Derde düşen anlamaz ki, bu halimin nicesi,
Kayip bir savaş ki yola gelmez,
Dizginlenemez bir hoyrat gövdesi...
Yok bundan gayrı tek bir sözcük ,
Karşımda bir duvar var,
Aynası kırık odaların,
Düşüncesin de bile sen var...
Gezdim göğü yeri bulamadım senden gayrı yâr,
Meyletti gönül bir kere sevmesem neye yarar?
Reklam