Hayat sürüyor beni yine bilmediğim mecazlara, biraz kin biraz hüzün ve fazlasıyla absürde, yaşadıklarımdan öğrenemediğim daha çok şeyin olduğunu bedel ödeyerek öğrenmeye devam ederken boğuluyordu gamlı yüreğim.
Eskisi kadar konuşasım yok, ne hissettiğimden bahsedesim yok, hiç kimseyi merak etmiyorum, hiçbir hararetli konuşmayı dinleyemiyorum, hiçbir şey ilgimi çekmiyor. Kendimle yalnız kalmak iyi gelecek ama kendimi de bulamıyorum.
Kimsenin kimsede güzel kalmadığı, kalamadığı gerçeği ile yüzleşiyorum son birkaç gündür. Ne zaman ki birinin konfor alanına girmeye kalksam karşımda olabildiğince bencil ve özensiz birini görüyorum. Sonra işte topla bütün eşyalarını mevzusu oluyor, topluyorum ben de.
