Şuride Okur
@Surideokur
Mürekkebe Boyanan Sardunya 2Alıntı
Zamanında kapına gelmiştim elimdeki birkaç mandalina ile ve titriyordu bedenim, çarpıyordu deli gibi kalbim. Hala aynıyım tabi. Seni gördüğüm zaman titriyor bedenim, çarpıyor delicesine kalbim ama mandalina mevsimi geçti canımın içi. Her mevsim sen oldun artık. Her mevsime seni sığdırdı bu divane kalbim.
Mürekkebe Boyanan Sardunya 2Alıntı
Onun bu gülen yüzünde kimsenin görmediği ya da kimsenin görmek istemediği şeyler vardı. Aslında Akif Selim de insanlara bu yönünü göstermekten kaçıyordu. Aşılmaz dağları gördüğüm gördüğüm güzel çehresinde, iki adımlık bir mesafe vardı oysa fakat marifet bunu bilmek değil o adımları kat edecek yüreğe sahip olmakmış. Herkes yürümeyi sevebilir ama herkes nerede yürüdüğünü bilmez. Ben doğru yolda, güzel adımlar atmıştım ona. Onu görmüş ve onu bilmiştim. Bir onu bilmiştim zaten. Bu yüzden onunla kat ettiğimiz yolların ve bu güzel bağın her detayına hayranlık duyuyor onu içimde karşı konulmaz bir hisle sevmeye devam ediyordum.
Mürekkebe Boyanan Sardunya 2Alıntı
Gülümsedim. Gözlerinde birikmiş bulutlar yavaş yavaş çekilmeye başladı yüzündeki gökte. Güneş doğuyordu yeniden ve ışık saçıyordu benim yüzüme. İyileşmek, birini iyi etmek saf bir sevgiden ibaretti oysa. Ben iyi değildim ama iyi olacaktım çünkü karşımda hiç sönmeyecek bir güneş vardı ve ben ona bakarak ısınacak, yanacak ve aydınlanacaktım.
Mürekkebe Boyanan Sardunya 2Alıntı
İnsanlar sadece dışımızı görür ve aynı acıyı tatmayanlar başkasının yarasıyla alay etmeyi sever ama içimizi bilseler buna cesaret bile edemezler. Onların da ellerinde olan bir durum değil aslında çünkü tadılmadık bir duygu onlara daima yavan gelir.
Mürekkebe Boyanan Sardunya 2Alıntı
Acıyı hissediyorum.
Acıyı o kadar çok hissediyorum ki; ruhumda mutluluğa dair ne varsa alıp götürecekmiş gibi seziyorum.
Aslında buna nasıl bir tabir koyulur bilmiyorum. Acıyorum; saçları hiç taranmamış o küçük kız çocuğu gibi ve ben onun gözyaşları oluyorum. Acıyorum, elleri yazmaktan nasır tutmuş çaresiz bir yazar gibi ve ben onun yazamadığı satırları oluyorum. Acıyorum; hayata hiç yetişememiş bir insan gibi ve ben onun gecikmelerinde yaşıyorum. Ve ben acıyorum; acının ta kendisi oluyorum.