Ona bu kadar yakınken aramızda kilometrelerce yol varmış gibi uzak olmayı biliyorum, kapımın önünden geçerken günaydın diyememeyi biliyorum, okulda yanına gidip oturamamayı biliyorum... Bir senedir bunları ezberledim artık, bıkmadım ve bıkmıyorum. Akif Selim benim gökyüzüm... İnsan göğe bakmaktan sıkılır mı? İnsan nefes almaktan yorulur mu hiç?
Bu öyle zor bir ikilemdi ki düşünsenize; hesapsız kitapsız onu hayatınızın merkezine koymuşsunuz, her saniye onu düşünüyorsunuz, geceleri ve gündüzleri onunla uyanıp kalkıyorsunuz bu deliliğin en güzel evresi belki, sevmek zaten akıllıca bir iş olsaydı yazarlar yazdıkları satırlara ruhlarını gömerek sevdalandıkları kadınlar için kalem kırmazlardı. Onu bu kadar özel sevip de yanına gidip "Nereye?" diyememenin acısını ben kime anlatayım Allah aşkına? Okuduğum kitaplar bile küsmeye başladı artık, sanki hiç gelmeyecek bir gemiyi yanlış limanda beklediğimi anlamışlar gibi.
Ephesus Yayınları - Bölüm:6 / Bulutlar Da Ağlar·Kitabı okudu
"Rüyamda bir çiçek karanlıkta kalmıştı ve ben onu öylece bırakmak istemedim," dediğinde olduğum yerde buz kestim ve elimi kalbime götürüp oraya sıkıca bastırdım. "Geç veya değil uyumak güzel ama o çiçeği karanlıkta bırakmamak daha güzel."
Onun tek bir cümlesi bile bana onlarca kitaba denk düşecek hayaller kurdururdu. O bana tek bir kelime söyler ben onu koca bir cümle haline getirir ve bizi satır satır yazardım.