Dünyanın hiçbir yerinde kanamamış, ağlamamış bir canlıya rastlayamazsınız. Çiçekler, böcekler, kuşlar bile ağlayabilir... Hissetmek, zaten insan hissettiği sürece gözlerinde biriktirir acıyı veyahut sevinci. İnsan ağladığı kadar büyür belki de kalbinde taşıdığı kadar büyüktür ruhu ama gözyaşları öyle saftır ki bazen kocaman bir okyanusta kaybolabilir bazen de o okyanustaki girdabı tek bir damlasıyla kapatabilir. Ne vakittir ki kederden doğma bir gözyaşına rastlarsak ancak o zaman bir anlam ifade edebilir. Çığlıkları duyulduğu sürece gözyaşları bir anlam kazanır.
Çünkü cellatlar kalbinin aynasını kendine kapatmış insanlardır,
Çünkü cellatlar insandır, her insan kendisinin celladıdır.