Şuride Okur

Şuride Okur
@Surideokur
Mürekkebe Boyanan Sardunya 1
Kalbim öyle çok ağrıyordu ki onu sevmek bu kadar güzelken onunla olmak nasıl delice olabilirdi hayal edemiyordum. İyi ki onu sevmişim, iyi ki kalbimi ona saklamışım demekten asla usanmıyordum, hiçbir zaman da usanmayacaktım.
Sayfa 572 - Ephesus Yayınları - Bölüm:16 / Kar Küresi·Kitabı okudu
Alıntı
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
Mürekkebe Boyanan Sardunya 1
Dudakları yanağına doğru çekildi ve gözlerinin kenarı kıvrıldı gülümserken. Ah! O kadar güzeldi ki dünyanın en güzel manzarasını sorsalar hiç düşünmeden omuz üzerinden başlayıp gözlerinin kıvrımına kadar taşıdığı tüm çiçekler derdim.
Sayfa 489 - Ephesus Yayınları - Bölüm:15 / Acı ve Aşk·Kitabı okudu
Alıntı
Mürekkebe Boyanan Sardunya 1
Bana güzel şeyler söylerken onun gözlerine cesaretle bakamadığım için kendime kızıyordum ama alışkın değildim ki, hem o hep beklenmedik vakitlerde çalıyordu kalbimin kapısını. Ama o da böyle gelmişti bana, beklenmedik bir anda girmişti benim sokağıma. Kapımı çalmamış, bunun yerine o sokağın en ücra köşesinde o sokak lambasının altındaki bankta oturmayı tercih etmişti.
Sayfa 450 - Ephesus Yayınları - Bölüm:15 / Acı ve Aşk·Kitabı okudu
Alıntı
Mürekkebe Boyanan Sardunya 1
"Özgürlük sensin Akif Selim." Ona birçok şey söylemek isterdim, mesela şu an ellerini tutmak ve onları ısıtmak isterdim. Göğsüne uzanmak, saçlarımı dokunsun isterdim ama öyle bir adamdı ki yanımda olduğu sürece bunları yaşamış gibi hissediyordum bile. Gülümseyerek elini saçlarıma uzattı ve birkaç telini arkaya doğru itti. Bunu hiç beklemediğim bir anda yapmış olması şaşkın şaşkın gözlerine bakmamı sağladığında gözlerimin içine baktı. Gözleri kar kadar duru fakat hiç olmadığı kadar sıcaktı. O çok güzeldi. Ellerini saçlarımdan çekerken sakince fısıldadı: "Hayır," dedi. "Özgürlük senin yanın."
Sayfa 443 - Ephesus Yayınları - Bölüm:14 / Özgürlüğün Adı·Kitabı okudu
Alıntı
Mürekkebe Boyanan Sardunya 1
Dünyanın hiçbir yerinde kanamamış, ağlamamış bir canlıya rastlayamazsınız. Çiçekler, böcekler, kuşlar bile ağlayabilir... Hissetmek, zaten insan hissettiği sürece gözlerinde biriktirir acıyı veyahut sevinci. İnsan ağladığı kadar büyür belki de kalbinde taşıdığı kadar büyüktür ruhu ama gözyaşları öyle saftır ki bazen kocaman bir okyanusta kaybolabilir bazen de o okyanustaki girdabı tek bir damlasıyla kapatabilir. Ne vakittir ki kederden doğma bir gözyaşına rastlarsak ancak o zaman bir anlam ifade edebilir. Çığlıkları duyulduğu sürece gözyaşları bir anlam kazanır. Çünkü cellatlar kalbinin aynasını kendine kapatmış insanlardır, Çünkü cellatlar insandır, her insan kendisinin celladıdır.
Sayfa 413 - Ephesus Yayınları - Bölüm:14 / Özgürlüğün Adı·Kitabı okudu
Alıntı