Şuride Okur
@Surideokur
Kitapta psikoloji öğrencisi olan Işıl kendi hayatını sorgulamaktadır. Hayatını sorguladığı bu dönemde ise sınıf arkadaşlarından duyduğu bir uygulamaya kaydolur. Bu uygulamada yaralılar ve şifacılar diye iki ayrı profil vardır. Yaralılar psikolojik sorunları olan kişilerdir. Şifacılar da yaralılara mesaj yoluyla yardım etmeye çalışır.
Işıl uygulamaya kaydolduktan sonra bir profil dikkatini çeker. Dikkatini çeken kişinin profilinde yaralı ya da şifacı olup olmadığı yazmamaktadır. Işıl bu kişiyi merak eder ve profilin diğer tarafındaki Oflaz ile tanışır. Oflaz'la tanışmasıyla beraber gözünü yumduğu gerçeklere de merhaba der.
Kitabın konusu, karakterleri ve dili ayrı güzeldi. Oflaz gizemli ve okuması çok hoş bir karakterdi. Kitap boyunca Oflaz hakkında daha fazla şey öğrenmek isteyip durdum. Işıl karakteri de çoğu kız karaktere göre daha iyiydi. Kitabın başında neredeyse hiç tanımadığı bir adama güvenen Işıl'a pek anlam vermesem de neyse diyerek kitabı okumaya devam ettim. Işıl'a sinirlendiğim iki yer vardı. Birincisi anlam veremediğim bir şekilde gerçekleri görmek istememesiydi. İkincisi ise Oflaz'da ki değişimleri gördüğü halde onun hakkında bildiğinden daha fazlasını öğrenmek için çabalamamasıydı. Bunun dışında kesinlikle okunması gereken çok güzel bir kitaptı.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"Kahkaha atarken çıkardığı o güzel ses beni şaşkına çevirmişken, Allah'ım, dedim içimden. Tam şu anda başıma ne gelirse gelsin, kabulüm. Öldür beni. Tam şu anda öldür. Çünkü o an bile biliyorum ki Oflaz Kantemiz'in gülüşünün sesi, benim şu fani dünyada duymak isteyeceğim son sesti."
""Oflaz," dedim yalvarırcasına. "Hiçbiri mi?" diye sordum. "Hiçbiri mi gerçek değil?"
"Ben gerçeğim," dedi hafifçe gülümseyerek ve bu bana yetti"
"Kimse gerçek olmayabilirdi, tanıdığım veyahut tanımadığım herkes sahte olabilirdi ancak Oflaz olamazdı, o gerçekti. Oflaz tanıdığım tek gerçeklikti."
Elini, bileğinden parmak uçlarına kadar usulca okşadım.
Bu kolların bedenimi sarmasını çok özlemiştim.
Bu elleri tutmayı çok özlemiştim.
Yaralanan bu yüzü hayranlıkla izlemeyi çok özlemiştim.
Ve hepsinden önemlisi... Bana "umut ışığım" demesini çok özlemiştim.
