Şüheda Uçar
@Suuheda
İstatistik denen şeyi bir sorunu yaşayan insanların ortalama durumudur.
Bir dizide kanser hastası iki adam tomografi çekilmeyi beklerken sohbet ederler. Genç ve çömez olan hasta anlatıyor bizim dizinin kahramanına : “Bu benim için çok büyük bir uyanış oldu.Takmamayı, kontrol etmeyi tamamen bıraktım. Dedikleri gibi plan yapıp Tanrı’yı güldürmeyin” Bizim adam cevap verir: “Bu söylediğin çok saçma bir laf” Kanserin kanser olduğunu düşünen genç adam nasıl olacağını sorduğunda da şöyle der: “Kontrolü asla bırakma, hayatı kendi kurallarına göre yaşa. Kanserin canı cehenneme. Ben yaklaşık bir yıldır kanserle yaşıyorum. Başından beri idam cezası gibi herkes aynı şeyi söylüyor. Ama bir şey söyleyeyim mi ? Her hayata verilen bir idam cezası vardır.” Dizinin sonunda kahramanımız ölür ama kanserden değil, silahla vurularak ve o güne kadar sağlıkla yaşar.
Hepimiz ölüme eşit derecede yakınız ve istatistik denen şeyin bir anlamı yok.
Bir tek sen mi hastasın ? Sinir olduğum cümleler sıralamasında bunu ilk sıraya koyabilirim. Acım bana göre biricik ve tek ihtiyacım olan şey acımın görülmesi. Çünkü gerçekten acılar paylaşıldıkça. Azalıyor, kıyaslandıkça değil
Bilincimizin en yüksek ve en etkin olduğu yer, yenmenin sarhoşluğu içinde kendimizi unuttuğumuz mutluluk zirveleri değil, kişisel sorgulamayı tetikleyen yenilgilerin köy kuyularıdır. Galibiyet yabancılaştırıcı bir yolculuktur. İnsan evine kaybedince döner.