Sariye
@Suveyda__
Çocuklarımızı sürekli yetişkin yerine koyarsak, duygusal açıdan gelişmelerini ketleriz. Sürekli çocuk yerine koyduğumuzda ise, onları bağımlı, kendi aklına güvenmeyen, girişimciliği bastırılmış kişiler haline getiririz.
Sahip olduğumuz ve pek sevdiğimiz Anababa ve Çocuk yanımıza, Yetişkin özelliklerini ekleyebiliriz. Bir yandan Çocuk ve Anababa tavrımızı, yani sevgiye ve saygıya dayalı ilişkilerimizi sürdürecek, bir yandan da, kendi aklına güvenen, özgün düşüncelerini özgürce sergilemekten çekinmeyen, bireyselleşmiş Yetişkinler olabiliriz. Kısacası, Anababa, Yetişkin ve Çocuk rollerini bir bütün halinde kaynaştırarak, yerine ve zamanına uygun davranışlarda bulunmayı becerebiliriz. Böylece, birbirimizle ve tüm insanlarla empti kurabilir, ınsanları derinden anlama ve sevme şansına sahip olabilir, fiziksel yalnızlıktan olduğu kadar pskolojik yalnızlıktan da uzak kalabiliriz. Anababa ve Çocuk rollerimize Yetişkin rolünün eklenmesi durumunda, bugüne kadar gözlenen bağımlı ilişkiler, kişilerarası bağlılığa dönüşebilir. Bu ise başlı başına bir kazanç olur.
Her şeyden önce devleti "baba" olarak görenler, bağımlı bir ilişkinin içine girmiş olurlar . Oysa bütün ilişkilerimizde bağımlılık yerine bağlılığı tercih etmeliyiz. Çünkü devlete -veya bir kuruma, bir kişiye- bağımlı olmak bizi pasifiğe iter, her şeyi ondan bekler hale geliriz.