Zeyyyy
@SyahGul
Hiçlik insanların içinde...
Önlisans
Frigya'lı
31 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
11000Kitap
Vedalar her zaman yakar insanın içini ama en güzel duayıda ettirir bilirim.Bilirim de içimdekileri susturamam.Ne eski bir şarkı engelleyebilecek olan şeyleri ne de biz.
Usul usul ve ağır başlı adımlarla bitecek.Her adımda, gidişimizin acısı yankılanacak sokakta ve ben çocuklar gibi bakacağım.Keşke diyeceğim sonra ve sonraları da ve her zaman 'keşke’ diyeceğim.
Söylenmemiş sözlerin ateşi yakacak tüm bedenimi. Allah der ki dünya hesap değil nasip yeridir bu söze tüm kalbim ile itimat ederek sesleniyorum içime,içine.
Yine yüklendim hüznün gemisini.Kâh öteki buluta,kâh beriki yıldıza uğruyorum.Günler elimde ucunu bilmediğim ip gibi sıyrılıp gidiyor. Öyle ki ellerim yara bere içinde kaldı. Acaba ne zaman biri tutup durduracak o ipi. O beklenen ne zaman gelecek. Belki de hiç gelmeyecek.Öyle ya dünya. Burası dünya !
Ah tren ah...Bende bıraktığın derinliği bir bilsen...sanki bir gidişin habercisi sanki insanı çıkmazından alıp elinden tutup kurtarıyormuş gibisin.Sesin kulaklarım da bir gidiş;kalbim de bir yükseliş.Beni upuzun bir sesli yolcu sessizliğine bürüyor.Aklım senin istikametine uymuş kalbim ise sözcülüğünü yapıyor her sesini duyduğumda.Hangi şehrin yolcularına yol oluyorsun ? İnan bende senin ile o şehrin yolcusu oluyorum.Tüm duygularım çağlayan olup seyrine sefer,yoluna kader arkadaşlığı yapıyor... Demir yığını derler sana , ben derim sana şahsi hulâsa...
Öyle bir hengamenin içindeydim ki bugün... Seneler geçti ama geçmiş geçmemişti kimsenin içinden. Herkesin gözlerinden okunuyordu içlerinde kopan fırtınanın kaç ağaç kırdığı. Ya beden dillerimiz...Bir yanımız sakin bir gökyüzü gibi olmak isterken diğer yanımız yağmurun habercisi olan şimşeğin esareti olmaktan kurtulamıyordu. Alnım her seccade ile buluştuğunda Allah'a yalvarıyordum "Geçmiş yaralarımızı sar Allah'ım." Biliyordum ki herkesin haklılığı haklıydı. Çünkü herkesin yarası kendine sancılıydı.Tamda bu noktada düşündüm ki gerçek olan tek bir şey vardı;"ölüm". Zamanımızdan haberimiz yok her birimizin. Geçmiş yaralarda çiçekler açtırmak gerekiyordu.Öfkeyi, acıyı,hayal kırıklıklarını bir an evvel elinin tersiyle itebilmek...Kalan zamanın güzelliğinde kaybolmaktı.