Ev denen kabuk koruyucu olduğu kadar bir çeşit hapishanedir de. İçeride tanıdık olanın sürekliliğin ifadesi olan ev, dışarıya çıktığında yok olan bir kabuktur. Düşünmek dediğimiz şey, açık havada yapılan bir eylemdir, fiziksel bir eylem.
Etrafımızdaki eşyanın aşinalığı sürekli geçmişte yaşadıklarımızı hatırlattığından ve bizi deneyimlerimizin anılarına mahkum eder. Ama kapıyı çekip çıktığımızda tüm anılar geride kalır.