Çok geçmeden, kaldırımın birkaç adım ilerisinde ezilmiş halde duran, ince dallardan ve yosun parçalarından oluşan yuvasını gördüm. Beton zemindeki mavi bir yumurta tam ortasından çatlamış, içindeki sarısı kaldırıma akmıştı.
Zavallı şey. Bebeğini kaybetmişti.
Gökyüzüne yükselerek, kiraz ağacının yukarıdaki dallarından birine kondu. Sanki aşağıdaki manzarayı hafızasına kazımak ve son bir kez hoşça kal demek istiyordu.
Nilüferler özeldir. Buralarda pek görünmezler, bilirsin. İlk nilüfer çiçeğine küçük bir çocukken tam şurada rastlamıştım. Sonrasinda buyuyup muazzam bir cicek olmustu