tugcebookword
@Tgc5701
“Eğer bizi yaşamaya ve daha büyük bir susamışlıkla içmeye yöneltemiyorsa kitapların ne anlamı
var?”
Şu anda okuduğu kitaplar
Sevmek ve sevilmek, seçkin yaradılışlı birinin sizinkini anladığını bilmek, birisinin bütün düşünceleri, bütün davranışlarıyla size karşılık verdiğini, yaşayan, düşünen, hareket eden sizinki kadar inceden inceye girift bir organizmanın gözünde sizin bir odak noktası, bir amaç olduğunuzu bilmek ne iyi şey!
Reklam
İnsanın başkalarında en çok sevdiği yine kendisidir. Bir başka insanda kendime rastladığım zaman gücüm artıyor, sanki ikimizin içindeki birbirinin aynı güçler birbirine ekleniyor ve sempati de benim için mutlulukla aynı anlama gelen bu güç artışına doğru bir istek, bir eğilimmiş gibi görünüyor.
Bedence sağlığım yerinde ama ruhça tedavideyim; bu tedavi kafayı dağıtmamaktan ve duyarlığıma bir düzen vermekten ibaret. Bu dünyada her şey, ister kendi içimizde ister dışımızda olsun, dengeye dayanır. Duyarlık ağır basarsa, bu her zaman aklın zararınadır.
"Sınırsız sevgi ve sadakat!" Siz ne diyorsunuz? Eskiden, kişiyi olduğundan daha iyi yapan o mutlu parıltılardan, o iyi kıpırdanışlardandı bunlar. Emin olun, insan böyle yazdığı zaman içtendir. Ama bunlar yalnızca parıltıysa suç kimde?.. Yaradılışımızdaki derin kusurlardan hiç sorumlu olmayan bizlerde mi; sizde, bende mi? Yoksa bizi en yüksek özlemleri duyabilecek nitelikte ama düşünceleri doğrultusunda davranmada yetersiz, yarım yamalak yaratanda mı?
Reklam