Rabıta: Tefekkürün bir çeşididir. Birbirini seven ruhların kaynaşmasıdır. Gönlün gönle bakışı ve birinden diğerine muhabbet akışıdır. Gafil kalbin uyanık kalbe bağlanıp uyanmasıdır.
Tasavvufta tavsiye edilen rabıta, kendisine bakılınca yüce Allah'ı hatırlatan bir kâmil insanı sevmekten ve düşünmekten ibarettir. Kâmil insanın kalbi Allah'ın en fazla nazar ve tecelli ettiği bir mahaldir. Bu kalp, ilâhi aşk ve zikirle mâmur olmuştur. Ona bağlanan kalp de o aşk ve zikirden nasiplenir, beslenir, kuvvetlenir, mâmur olur.
Müşahede: İhsan makamı olup Allah Teâlâ'yı görüyor gibi O'na kulluk yapmaktır.
Hiçbir halde yüce Allah'ı zikreden gafil olmaz.
●Zikrin en hayırlısı da gizli olanıdır.
Tefekkür, varlıkları ve olayları düşünüp onlarda gizlenen ilâhî rahmeti, hikmeti, kudreti farketmek ve bu vesile ile kalbi zikir haline geçirmektir. Tefekkür şarttır. Kalbin en önemli vazifesi tefekkür yoluyla uyanmak ve yüce Allah'a bağlanmaktır. Allah Teâlâ'nın zatından başka her varlık hikmetle tefekkür edilebilir, hayale alnıp üzerinde derin derin düşünülebilir.
Sahur yemeği ibadet içindir.