"Tek parmak hareketiyle bu şehri haritadan, hatta bu dünyayı gökyüzünden silebilirim ama yapmıyorum. Yapabilirim ama yapmıyorum. Neden yapmıyorum, biliyor musun?"
Gözlerinin içine bakmaya devam ettim. İşaret parmağını kaldırıp, bir namlu gibi bana doğrulttu.
"Çünkü sen varsın." Ruhumu ateşe verdi ama dumanım biraz olsun gözlerimden sızmadı.
"Çünkü bu lanet bedenin içinde bir sen varsın."
"Seni ağlatmak istemiyorum," dedi, "Ama bunu yapıyorum, değil mi? Seni ağlatıyorum." "Hayır," diye karşı çıktım. "Kalbini endişeyle dolduruyorum, sonra acımasızca konuşuyorum," diyerek yaptıklarını kabullendi."Ama hiçbir sey, gerçekten haklı olmam ya da haksız olmam bile senin gözyaşlarından daha kymetli değil," diye fısıldadı.