Sigaranın dumanı misali varım. Özümde olanlar yanıyor ve ben oluşuyorum. Sigarayı ne yakanım, ne içenim, ne de oluşturan. Sadece geldiği hâliyim. İlk başta yoğunum ve belirginim. Havaya karışıyorum. Zaman geçtikçe havaya karışmaya devam ediyorum. Silikleşiyor ve görünmez hâle geliyorum. Doğduğum ve öldüğüm havayı, sigarayı ve kendimi bu şekilde anlamaya çalışıyorum. Yanmış, değişmiş, çaresiz ve yok olmaya yüz tutan bir şekilde anlamaya çalışıyorum. İşin en kötü yanı da bu zaten. Anlamaya çalışıyorum. Sanki, bu hâlimle bir şeyleri gerçekten anlayabilecekmişim gibi kendini bilmezlikle deniyorum. Acaba hâlâ yanıyor muyum?