Cahit Sıtkı’nın yolun yarısı dediği yerden geliyorum.Öncelerinde aşk sandığım,acısıyla kıvrandığım zamanlara benzemiyormuş yolun yarısından sonra yaşananlar.Esas aşkın acısı 35inden sonra patlatıyormuş ciğerleri.O yaştan sonra tüm variyetini dökerken sevda uğruna,hak edilmemişliklerin tokat gibi yüzüne çarpışıyla kalıyormuşsun yol kenarında.”Sevgim yüce,dağlar kadar” demiş Ferdi baba.Şimdi kaç dağ devirdim içimde meçhul.Dağları sererken uğrunda,yanardağından püskürttüğün alevlerin arasında yandı gitti ömrüm.Şimdi seni bana nasip edene,her gece seni şikayet etme seanslarındayım…Ölmelisin bence sen.Çünkü ölüne ağlamak,dirine ağlamaktan çok daha kolay olacak belkide…