Tuğba
@Tugbazdmrr
İnst: tugba_zdmrr
Şu anda okuduğu kitap
Minicik insanım derken nasıl bu kadar büyüdüm
Büyüdükçe şahitliğim arttı, güvenim azaldı
İnsanlara, kendime, yüreğime, şansıma..
Bir garip girdaptayım nereye savrulduğumu kestiremediğim
Bazen ne yaşıyorum neyin içindeyim ben diyorum
Sonra düşündükçe saçlarıma düşen akları görüyor
Artık bi sal diyorum
Sonuç ne mi ?
Düşünüyorum düşünüyorum eksikliklerimde kayboluyor
Bugünümde var oluyorum
Sorumluluklarımla oyalanıyorum
İçimde o kdr büyük bir boşluk var ki dolduramadığım
Deniyorum sevgiyle olmuyor dünyayla dolmuyor acıyla dizginlenmiyor
Hırçın, hayata öfkeli , gözlerini dikmiş bakan bir kız çocuğu taşıyorum içimde
Artık savaşmaktan o kadar yoruldum ki
Ne bir küçük harekete mecalim
Ne mutlu olacağıma ümidim
Ne de kendime güvenim kaldı
Tükendim..
Kendi kendimi bu hayat savaşında tükettim..
Tükendikçe var oldum dedim
Eskilmelerim, kırıklarım, canımın yanmalarıyla büyüdüm dedim
Ben çok erken büyüyen o kız çocuğu
Hala öfkeyle, hırsla, küçücük bir kalple anlamaya çalışıyorum bu dünyayı
Anlayamıyorum, kavrayamıyorum, algılayamıyorum...
Herşey birbirine girdi ben kimdim, kimim, kim olacağım?...
Biri olabilecek miyim ?!?...