Omzundaki yüklerden şikayet ediyorsun ancak onları taşımaya gönüllü olanın bizzat kendin olduğundan bihabersin. Kendini yargılamaya o kadar alışmışsın ki kendine inanmayı unutmuşsun.
Sevsen de kalbin acıya acıya gitmek, bağıra bağıra ağlamak isterken susmak zorunda kalıyorsun. Hiçbir pişmanlık fayda etmiyor yaranı dikmeye, hiçbir keşke dile gelip kapanmıyor yaranın üzerine.