Ruhum maneviyatın uzaklığında yok oluşta
Beni bedbah eden ahvallerimden kaçışta
Aklımın içindeki son durakta yaratan da.
Olmak istediği yeri unutmuş varacağı yeri kaybetmiş, kendi benliği ile çarpışma da boşlukta.
Artık eminim yoldan ayrılacağıma dair kaygım çok.
Bilirim ki şeytan da bir alim idi kibr etti, isyan etti, hakkı inkar etti, melun oldu, lanetlen di.
Ben ki beşerim, günahkarım, acizim ama sana tabiyim.
Sen ki Rahmansın, Rahimsin acizleri, caresizleri, mahsumları çokca sever merhamet edensin. Ya Rabb beni affınla müjdele kararmış kalbimi aşkınla besle yorgunluğumu bilen beni kendinle dinlendir.
YUSUF CAN