Garip; Hakikat’in en yüksek ve aynı zamanda en düşkün ismidir. Anlaşılmaz olandır. Adı gibidir: Garip. Bildiğin dünyanın sınırında görünür hale gelir. Ve o sınırı sonsuzca aşarak devam eder. Dilin döndüğü son noktadır. Üstüne söz söylenmeyecek olandır. Tüm kelimeler tükendiğinde kalan ve kalacak olan tek ve son şeydir. ‘Garip’ ondan sonra hiç bir söz gelmez.
İşte insan ham, insan çiğ; bıçak kesiğinin ucu kendi parmağını yaralamadan, acı kendisine ulaşmadan idrak gerçekleştiremiyor. Bazen içinde bulunduğu pisliğin vahametini, pislik ancak kendi üzerine suçlayınca fark ediyor.