sen gözlerinle attın temelini sevda köprüsünün
ve kalemler hiç olmadığı kadar yazmaya hevesli
şimdi büyük bir çığlık yankılanıyor aramızda
çok oldu sessizliğin modası geçeli
oysa her şey birbirini takip ediyordu
bu zamanın garip boşluğunda
kurallı cümleler gibi türetkendi yalnızlık
niteliyordu içimdeki her halini
gün kayıp gidiyordu parmaklarının ucundan
ben de kağıtlara yazıyordum seni
her cümlem sana öykünüyordu
#türetken
Ben seni sevmeyi seviyorum
Ve seni özlemeyi
Bu bir itiraftır
Aşkın yoksa ben de yokum
Yetim düşlerimin kimsesizliği kuşatır benliğimi
Hücrelerim yaşamaz
Ölürüm gitme, kal biraz daha
Hüzünler yağar gecelerime
Ben, bir garip ben olurum
Sığamam odalara, taş duvarlar üzerime üzerime gelir
Ruhum durmaz bedenimde
Kurumuş dallara döner yüreğim, susuz çöllere
Gece böyle bitemez, ben ölürüm
KAL BİRAZ DAHA
Mutluluk nedir diye sorsalar
Sen derim alabildiğine, yalnız sen
Sesin, gözlerin, ellerin sonra
Titreyen dudakların ve arzun çekingen
Sen benim her şeyimsin