Hiçbiri gözlerimin içine bakamıyordu ve ben de onlardan yükselen husumet dalgasını hissedebiliyordum.Önceleri bana gülüyorlar,cehaletimden dolayı beni küçük görüyorlardı;şimdi de, bilgimden ve kavrama yeteneğimden ötürü benden nefret ediyorlardı.Neden?
Bana güldükleri ve benden daha akıllı göründükleri müddetçe bir sorun yoktu ama şimdi kendilerini ikinci derecede görmeye başlamışlardı.Ben göstermiş olduğum hayret verici gelişmenin,onları ezdiğini ve yetersizliklerini açığa çıkardığını görmeye başlamıştım.Onlara ihanet etmiştim,benden o yüzden nefret ediyorlardı.
Fikirleri elementer düzeyde tartışmaktan artık hiç keyif almıyorum.Ama insanlar sorunun karmaşıklığına kafa yormadıkları onlara gösterildiği vakit,bundan hiç hoşlanmıyorlar - yüzeydeki küçük dalgaların altında neler olduğunu bilmiyorlar.