Betül
@Turuncumavim
135 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Büyük bir kitle tarafından çok beğenilen bu kitabı maalesef ben sevemedim.Hatta uzun bir süre Marquez kitabı okumayı düşünmüyorum. Ben Yüzyıllık Yalnızlık’ı da okuyamamış,yarıda bırakmıştım.Adamın dilini anlayamıyorum demek ki o seviyede değilim henüz. Uzun uzun karmaşık cümlelerle dolu tasvirler, hikayenin geçmişe gidip durması sonra birden pat diye o anı anlatması ve o kültüre uzak oluşum da buna etken sanırım.Okumadan önce,kitabın isminde geçen kolera salgınının daha yoğun anlatıldığını, hatta kitabın asıl konusunun o olduğunu sanmıştım ama yanılmışım.Hikayedeki aşktan da derin bir şekilde etkilenemedim.Evet ana kahramanımızın yıllar boyunca aynı kadına duyduğu bir his var.Fakat o yıllar boyunca da hiç de boş durmuyor Yine de keskin cümleler kurmaktan kaçınacağım,belki günün birinde yeniden okumayı denerim ve bu fikirlerim değişir kimbilir…
İlk Ercan Kesal kitabım olur kendisi.İsmi değişik kitaplar her zaman ilgimi çekmiştir.Fakat isme aldanıp naif hikayeler beklemeyin.Yakın Türkiye tarihinde gerçekleşen acı dolu olaylarla karşılaşacaksınız.Kitap Ercan Kesal’in çocukluğu,öğrencilik yılları ve doktor olarak yaşadıklarını anlatıyor.Buram buram Anadolu kokusunu duyacak ve bozkırın sert rüzgarını hissedeceksiniz.
*Belki de biricik meselemiz bu.Dünyanın bizimle birlikte kurulduğunu zannedip,kendimiz için sonsuz bir yaşam hayal etmek...Bu yüzden bu kadar kalınlaştı derimiz.Bu yüzden dipsiz bir kuyuya dönmüş içimiz.*
Bu kitabı tek kelimeyle özetleyecek olursam “Şiddet”kelimesini seçerdim.Fiziksel,ruhsal,cinsel hepsini içeriyor çünkü.Duygusal ve hassas biriyseniz kelimenin tam anlamıyla duvardan duvara vuruyor.İçim yandı,dağlandı.Ne desem az gelir.En ağırı da ne biliyor musunuz? Bu yazılanlar kurgu değil,abartı değil. Canım ülkemde tüm bu yazılanların belki de bin katını yaşıyoruz.Her gün çerez niyetine izliyoruz kadına şiddet cinayet haberlerini.Tarikatlar,şeyhler,çocuk gelinler,dibe vurmuş insanlar.Hangi birinden bahsetsem... Hikaye çok sürükleyici,kitabı elinizden bırakamıyorsunuz.Yoğun bir şekilde Oğuz atay’a maruz kalacaksınız ve belki de benim gibi onu da tanımak,kitaplarını okumak isteyeceksiniz.Hakan Günday hep yazsın ve sarsmaya devam etsin...
Eğer Melisa kesmez okumaya bu kitapla başlasaydım büyük ihtimalle Nohut Oda kitabını hiç okuyamayacaktım.İnsan ister istemez karşılaştırma yapıyor.Kısa öyküleri çok sevmediğim halde Nohut Oda kitabının dilini,anlatımını,olayların akışını çok sevmiştim.Bu kitapta eksik bulduğum şeye gelecek olursam öykülerin sonları sanki hep havada kalmış gibi.Bazı bölümlerde aynı cümleler tekrarlanıyor.Bu da hikayeleri basitleştiriyor.Yine de kitabı hiç beğenmedim diyemem. Öyküler genellikle günlük hayatlarına şahit olduğumuz kadın temelli öyküler.En çok “Sakin Göllerin Kuğusuyduk” ve “Kıpırtısız” öykülerini beğendim.Çoğu hikayede genel bir karamsarlık hali ve melankoli hakim.Huzursuzluğun,içsel kaosun da hastasıyımdır.O yönüyle de gönlümü çaldı :) Söylemeden geçemeyeceğim bir şey daha var.Yazarın müthiş bir gözlem yeteneği var ve kelimeleriyle adeta fotoğraf çekiyor.Tasvirleriyle en ince ayrıntısına kadar bahsettiği mekanı zihninizde canlandırabiliyorsunuz.
Kitap özel eğitime ihtiyacı olan bireylerin iç dünyalarına yolculuk etmemizi sağlıyor.En başta noktalama işaretlerine,yazım yanlışlarına bir anlam verememiştim.Olayı anlayınca o kelimelere ve yerli yersiz kullanılan noktalama işaretlerine tebessüm ediyorsunuz:)?!- Keşke daha önceden okusaymışım dediğim bir kitap oldu.
Bundan sonrası SPOILER MPOILER ve Charlie ile kurduğum duygusal bağı içerir.
Zekası normalin altında olan insanlarla dalga geçen,onları küçümseyen insanlar vardır.İçten içe acırlar,kendi hallerine şükrederler.Zekası normalin üstünde olan insanlar da vardır.Onları mutlu mesut huzurlu mu sandınız.Aynı toplum onları da farklı görür,dışlar.Kendilerini yetersiz ve eksik hissederler çünkü.
İşte Charlie’nin hikayesi tam da bu.Dalga geçildiği,aşağılandığı,kendi annesi tarafından evden atıldığı günler zihninde belli belirsiz bulanık.Fakat şu an yaşadığı tüm korkular geçmişte yaşadığı kötü günlerden miras kaldı.Ameliyat olunca zeka seviyesi yükselince sevileceğini,değer göreceğini sanmıştı Charlie.Ah benim saf tertemiz kalpli çocuğum.Ne yaparsan yap insanlara yaranamazsın.Ve sen ancak seni olduğun gibi seven insanlarla karşılaştığında mutlu olacaksın.
Algernon’a Çiçekler
Charlie’ye Sevgiler
