Uğur Cemil Dalgınlı
@UgurCemil
Şu anda okuduğu kitap
Almanların yanında Birinci Dünya Savaşına girmiştik. Memleketin sivil aydın takımı harbe karşıydı. Biraz akıllıca olanların hiçbirinden iyi bir şey yapmış olduğumuzu duymadım.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Dolmabahçe, Çırağan, Beylerbeyi ve bunlara benzer saraylara harcanan milyonlarca altın borcu ve yığılmış faizlerini, Rusya’ya yenilmek yüzünden vermeye mahkûm olduğumuz galiba doksan milyon altını ve faizlerini ödemek zorundaydık.
Rusya Doğu vilayetlerini geniş yetkili yabancı danışmanların kontrolü altına koymakta direniyordu. İngiltere Musul petrollerinin bir İngiliz şirketine verilmesi için Babıâli’yi sıkıştırıyordu. Libya ve Adalar’la doymayan İtalya nüfuz bölgelerine bölünen Anadolu’dan pay istiyordu. Fransız nüfuz bölgesi Suriye’yi de aşarak Adana’ya kadar geldiğine göre, İtalya’ya öz Türk toprakları verilmek gerekecekti. Doğu vilayetlerini geniş yetkili yabancı danışmanların kontrolü altına almak demek, o vilayetlerimizi bağımsız Ermenistan devletine şimdiden teslim etmek demekti.
Son elli yıl içinde büyük karanlıklarımıza talih üç defa ışık vermiştir: Biri Balkan devletlerinin aralarında anlaşamayarak Bulgaristan’a harp açmalarıdır. Trakya’yı böyle kazandık. İkincisi Birinci Dünya Savaşı’nda Bolşevik İhtilali olduğu için İngiltere, Fransa, İtalya ve Amerika’nın harbi Rusyasız kazanmalarıdır. İstanbul'u böyle kurtarabildik. Üçüncüsü de 1918 de tıpkı 1913’te olduğu gibi, ellerimiz kollarımız bağlı, büyük devletlere kendimizi teslim etmişken ve bir tek Türkün ağzında “istiklal” sözü yokken, yolumuz üstüne Mustafa Kemal gibi bir kurtarıcı düşmesidir.
Rumeli kaybı üzerimizde daha fazla bir tarih acısı bıraktı, gönlümüzde bir milli gurur yarası açtı. Nice Türkler için onun bizden ne kadar farklı, onulmaz bir acı ve yara olduğunu yıllarca sonra Makedonyalı Atatürk'ün gözyaşlarından anlamıştım. Ağlamayan Atatürk memleketli arkadaşları ile ve o kadar dokunaklı derin sesi ile Rumeli türküleri söylerken bakışları sislenir, çok defa da gözyaşı dökerdi. Adriyatik kıyılarından Meriç'e kadar bütün Türklerin vatanları elden gitmişti. İstanbul ve Anadolu onların gurbetleriydi.