Ben okulun birinci sınıfına giderken sene 2002-2003 ve daha dilimde adın nedir diyen hocaya bile cevap veremeyen Türk dilini bilmeyen ufacık bir çocuktum. Bizim coğrafyamız böyleydi tozdan ibaretti siyasi olaylardan hep uzak tuttum hem çalışıp evime bir tamirci çorağıyken Hemde okurken tersanede bile eğitim alan seviyeyle o günlere ulaştım bşr gün olsun halkımdan nefret etmedim halkımın dilini savunmasına karşı değilim ama asla ölümlerden yana olmadım insan olmak vicdanın sesini dinlemektir çünkü.
Ben insanların yarım kalmış hayatlarına tanık oldum evet hayat bir öyküdür uğruna upuzun acılar çektiğiniz.
Ve ben hayatımda şunu anladım atalarımızın izinde dürüst yaşamak varken atalarımız yaşarken sırt sırta iken ihanet hainlik fitnelik ve şeytanlıkları hiç bahsedilmezken çevremde ki akraba dediğim insanların birbirini çekemediğini türlü türlü iftiralar ve saymaya çalışamadığım onlarca yalan dolan sahte hesap açıp insanı birbirine düşürmelerini anlamak ta o kadar çok zor oluyorm ki evet atalarımız geneli okumadı ama be lanet olası evrende okuyan da olmayınca okuyan çocuklarında onlara çektiğini anlamış vaziyetteyim. Geçde olsa sonunda anlamak çok önemli kibirlik kin nefret okuyamayan insanların şeytanlığı olduğunu ifade eden bir hayatın tam ortasında yalın ayaktım. Elhamdulillah kuranı Kerim’den tutup onlarca kitap okumanın mutluluğu içindeyim.