Felakete gözümü kırpmadan soğukkanlılıkla bakacak, duygularımı bastıracak gücü çoktan
bulmuştum kendimde, işte o zaman imha etmenin güzelliğini kavramaya başladım.
Kendi kendime kalabilirim çünkü ben hiçbir zaman yalnız değilim, sadece tek başımayım, düşüncelerin kalabalıklaştırdığı bir yalnızlığın içinde yaşarım…
Sokakların hengamesinde ilerlerim, hiç kırmızıda geçmem, bilincin eşiğinde bir yarı uyku halinde, bilinçsizce yürürüm; o gün preslediğim balyaların
görüntüsü usul usul yok olur içimde, kendim de bir balya preslenmiş kitapmışım duygusuna kapılırım…
Yazma bilseydim, insanlarn en büyük mutsuzlukları ve en büyük mutlulukları üzerine bir kitap yazardım. Kitaplardan öğrendim ki gökler insancıl değil, ne gökler insancıl ne de aklı başında bir insan öyle…