Yanı başımızda atılan sessiz çığlıkları duyamadıktan sonra uzaktaki çığlığa koşmanın bencillik olduğunu düşünüyorum. Bazen çok konuşanın hiçbir şeyi anlatamadığını fark ediyorum bazen ise hiç konuşmayana kör oluyorum bilmem nedendir? Anlaşılmak bu kadar lüks mü olmuştur.