Dedemin öğrettiği çok eski bir Arap şiiri geliyor aklıma: Asil insanların en neşeli zamanlarda bile bir hüzün vardır, daha düşük ruhlar ise en sefil zamanında bile neşelidir.
Gece güzel. Sonbahar.
Hafif yağmur yağıyor.
Kaldırımları ıslatacak kadar.
Sokaklar bomboş sessiz.
Kimse yok. Tek kediler
Başıboş dolaşıyor.
Ve onlarla ben istikametsiz
Kafamdaki başıboş şiirlerle.