Soldururken kalbimi toprağın soğukluğu,
Yedi kat dibine indim bir Temmuz sabahının.
Son sözünü gözümden sağdım sevdanın; can veririm sandım.
Kayan bir yıldızın sıcaklığında da yandı gönlüm.
Dileğim parladı sandım; küllerini göğün yedi kat üstüne savdım.
Bir Temmuz gecesinde bin yalana koştu ayaklarım.
Kana kana susadım sandım.
Çok şey oldu, Temmuz uyudu.
Yok olanla yok oldu.
Var olanla da yok oldu.
Kendini hep yeniden doğurdu.
Sabahından gecesine, Temmuz’un bir günü beş yıl aldı.