Unutkan insanların unutkanlıkları, çoğunlukla, açıkça isyan etmeyi tercih etmemekle birlikte, bir dereceye kadar, işlerine ilgi duyamamış olmalarından ileri gelmektedir.
Beyaz kelebek kanatlarını süzdü kendi bedeninin üstünde,
Kimse onu farketmedi kendinden öte.
Huzmeleri süzüldü kanatlarından,
Bir öpücük kondurdu annesinin yıldızlarına.
Nasıl da duymaz koca ruhlar ordusu,
O ruhun kokusunu?
Beyaz kelebek ışıldadı yasların içinde.
Kanatlarında yavaşladı zaman
Ve fısıldadı atasının kulağına,
“Dik dur bir çınar gibi,
Bir çınar gibi dirayetli,
Ben toprağın olurum.
Kelebek de oldum az önce.
İnsan da oldum,
Katlime fermanımdan önce.”