“Ah Karamazov, öyle mutsuzum ki! Bazen aklıma neler, neler gelir:herkesin, bütün dünyanın benimle alay ettiği... İşte o zaman ben de dünyayı altüst etme isteğine kapılıyorum...”
“hayatım bitiyordu ve arayacak kadar önemsediğim kimsem yoktu. İnsanlar arasında yaşamış, bir sürü bağ kurmuştum ama nihayetinde hepsi incecikti, hayatının sonunda böyle bir algıya varmak gerçekten çok gereğinden fazla bunaltıcı bir histi.”