Bazen insan olmasını istediklerine dönüp bakar. Keşke elimden gelse de olmasını sağlasam der. Hayalini kurduğum o güzel zamanlar yaşadığımdan fazlası olsa o hülyalı günler devam etse. Belki bir fırsat geçer eline denemeye zor ikna eder kendini olmasını sağlamak için çabalamaya. Başından sonuna eza. Bin pişman boynu bükük bir mazlum olarak döner cephesine. Yaşadığını zannetiği günlerinde güzel olmadığını yaşayacağını umduğu günlerin zelil oluşu gerçeği yüzüne fırlatılarak aldığı kallavi ders ile başlangıç noktasından da düştüğü eksiye razı olur. Mutlu son. Aslında. Eğer öyle olmasaydı ya içinde hep ‘keşke’lerle yaşayacak yahut bir daha Allahın onun görmediklerini gördüğü,duymadıklarını duyduğu sohbetlere şahit ve kendisini koruyucu olarak bildiklerinin çok ve yeterli olduğunu öğrenemeyecekti !