Ebru
@Vanessaruhlu
3 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Reklam
Suspus kaldığımız o anlarda gözlerimiz bir sürü çığlıklar atıyordu adeta.
Beni hiçbir koşulda bırakmayan, ben ne kadar düşersem düşeyim ellerimden tutup kaldıran ve içimde yaşamın kırıntılarını taşıyan o şey...
İyiki varsın hayatımda 'umut'.
Taşıması ağır bir yüktü özlem. İnsana zor nefes aldıran ve yüzünde acı bir tebessüm bırakan bir şeydi..
Yaşam, benim yaşamımdı. Kimseye ait değildi o. Sadece ben karar verebilirdim nasıl bir yol izleyeceğime. Hangi duraklarda nefes almak için dinleneceğime sadece kendim karar verebilirdim. Bir başkası değil, sadece kendim..
Reklam