Vanilya Impala
@Vanilya11
1 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Okulda Popüler Olmadan Da Mutlu Olunur Mu?Duygu ve Düşünce
Okulda bazı insanlar vardır.
Bazıları çok sevilir, çok konuşulur. Hep en öndelerdir. İsimleri hep bilinir. Hep gülerler, en çok onlar mutludur.
Birde diğerleri vardır. Geride kalanlar. Onların parlamalarını izleyenler. Hep figüran olanlar.
Onların da kendilerine ait bir hayatı vardır. Hissettiği duygular, belki mutluluk belki biraz hüzün bazende fazla hüzün. Ama onlarda parlarlar. Onlarında mutluluktan parladığı anlar vardır.
Ama uzaktan baktıklarında hep bir soru gelir akıllarına.
"Popüler olsaydım daha mı mutlu olurdum?"
İnsanın etrafında çok kişi olunca doğruyla yanlış bazen ayırt edilemiyor. Kim daha güvenilir? Kim gerçekten beni seviyor? Kim benim iyiliğimi düşünüyor?
Gerçek hissettirmeyen anlar yaşanabiliyor. Ya da kendin olamadığın anlar. Bizim o çok özendiğimiz ortamlar bazen çok hoş olamayabiliyor.
Oysa bizim yanımızda az ama özel insanlar oluyor. Her anı paylaşabildiğimiz, her şeyi konuşabildiğimiz arkadaşlıklar oluyor. Kendimiz gibi davrandığımız. Gerçek hissettiren anlar.
Yıllar geçtikten sonra o popüler insanlar aklımız da kalmaz belki ama o gerçek anlar hep aklımız olur. Kalbimizin hep bir köşesinde.
Yani evet. Tabikide okulda popüler olmadan da mutlu olunur. Hem de çok mutlu olunur. Sadece kendiniz olun. O zaman tüm duyguları gerçekten hissedebiliriz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Birinin Bana Bakması Neden Bu Kadar Önemli?Duygu ve Düşünce
Gün başlarken hep kendim için güzel gözükmek istediğimi söylüyorum. Ama aslında içimde derinlerde başkalarının bana bakması isteği var.
Aptalca geliyor, birinin bana bakması neden önemli olsun ki?
Ama aslında insanlar baktığında bu sadece bakmak olmuyor. İnsanlar beni görmüş oluyor. Fark ediliyorum.
Etrafıma baktığımda bazıları sohbet ediyor, bazıları gülüyor. Herkes bir yere aitmiş gibi geliyor. Ve ben sadece oradayım. Duruyorum ve ait olduğum yeri arıyorum sanki. Ama birileri bana baktığında, beni gördüğünde bende aradığım yeri buluyorum.
Düşüncelerim bununla uyuşmuyor. Bir yere ait olmak zorunda olmamam gerektiğini biliyorum ama insan bazen mantığı ve duyguları arasında bağ kuramaz. Hissettiğim bir duyguyu yokmuş gibi davranamam.
Ama her şeye rağmen, birilerinin bana bakması iyi hissettiriyor.
Bugün gene hiç bir şey yapmadım.İnsan ve Duygular
Bazı günlerim o kadar boş geçiyor ki. Bir şeyler yapıyorum elbet. Mesela uyanıyorum, telefona bakıyorum, biraz kitap okuyorum ama asla yapmam gereken şeyleri yapmıyorum.
Her seferinde kendimle savaşıyorum;
"Hadi!" diyor "Bari bu sefer yap! Bu kadar tembel olma." ve ben bir anlığına o tarafıma yenildiğimi sanıyorum. O masaya oturunca sanki tüm sorumluluklarımı halledebilcekmişim gibi geliyor. Ama gene koca bir "0" ile masadan kalkıyorum.
Bir de bunun suçluluk duygusunu kaldırıyorum. Tüm gün beynimi yiyip bitiren o düşünceler ortaya çıkıyor.
"Hiç bir zaman bitmeyecek bunlar. Bitti zannettiğinde daha büyüğüyle karşılaşacaksın. Ve hepsi seni yutacak."
Ama sonra duruyorum. Tüm düşüncelerimi bir kenara atıyorum ve kendime bakıyorum. Bu yaşıma kadar geldim. Bir şeyler başardım. Şuan olduğum yerdeyim. Buraya hiç bir şey yapmayarak gelmedim ama kendime güvenerek geldim. Eğer bugün yapamadıysam yarın yapıcam. Daha iyisini yapıcam. En iyi versiyonum olmayacağım ama deniyor olucağım. En önemlisi kendime yapmadım diye kızmak yerine kendi omuzlarımı sıvazlıycam ve "Ben hep kendimi seviceğim." diyeceğim.
Ve eğer size bunu diyecek bir başkası veya kendiniz yoksanız ben burada olucam.
Ben hep sizi destekliycem."