Jean boka, gözlerini kürsüye dikmiş masum kalbiyle bazen güldüğümüz bazen de ağladığımız ama her günü başka bir mücadele içinde geçirdiğimiz bu hayatta ne için var olduğunu düşünüyordu
General yorgundu, bedeni ve ruhu yaralarla bere içindeydi 2 numaralı kaleye tırmandı ve orada soluklandı. Orada en azından kimse onu görmeyecek, rasız etmeyecekti. Orada kendini tamamen hoş anıların, hatta gözyaşlarının kucağına bırakabilecekti, gözünde hala yaş kaldıysa tabi
Üstelik ben onlar için savaşmışken dedi nemescek hem de benim için artık bir önemi kalmamişken. Kendim için savasmadim çünkü araziyi bir daha asla göremeyeceğim