Dünyadan tamamen kopmadan ondan uzaklaşmak istiyordum. Gerçekliğin eşiğinde durmak istiyordum, orada, kitapçımın önünde, hayatımın romanlarını okuyup tekrar okuyarak. Anlıyor musunuz?
Karamsar olmamaya, zarar vermemeye, okumanın sessizliğinde var olmaya, kitaplarımla kendi taşımı koymaya karar verdim.
Burada yağmur arıtmaz, daha da kirletir. Dar sokakları acımasız, ağır bir çamura boğar, ayak izlerini siler, yaşayanların ve ölülerin izlerini yok eder. Duvarların ve kalplerin çatlaklarına sızar, oraya tutunmuş cılız sıcaklığı dondurur. Gökten düşen her damla, bu dünyaya fazla ağır bir kederin yükinü taşır. Ve yine de,her şeye rağmen, bu yağmur kimi zaman çatlamış bir camın üzerinde oyalanırken arsız bir güzellik saçar.