şöyle anlamlı bir cümle okudum:
“bir şeyi reddetmek sizde suçluluk duygusu yaratırken, rıza göstermek ardında bir kırgınlık bırakacaksa, suçluluğu tercih edin. kırgınlık ruhun intiharıdır.”
sandım ki koştuğum her yere yetişirim, kaçtığım her şeyden kurtulurum, hiç durmadan kazırsam aradığımı elbet bulurum. sonra işte gecenin bilmem kaçında, koştuğun yerden uzakta, aradığın hiçbir şeyi bulamamışken bağdaş kurup oturuyorsun. üzerinde teslim olmanın ferahlığı var..
